บทที่ 65

บทที่ 65

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง

บนกำแพงเมือง สมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองที่กำลังลาดตระเวนสะพายปืนเดินไปมา กวาดสายตาสอดส่องความมืดมิดในระยะไกลด้วยความระแวดระวัง

ความมืดในระยะไกลราวกับปากมหึมาที่กลืนกินทุกสิ่ง ซึ่งอาจกลืนกินผู้คนได้ทุกเมื่อ

แม้แต่สมาชิกหน่วยองครักษ์เมือง เมื่อมองไปยังระยะไกล ก็ยังรู้สึกหวาดผวาในจิตใจ โดยเฉพาะดวงตาสีแดงฉานคู่แล้วคู่เล่าที่กะพริบไหวในความมืด และเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังขึ้นเป็นระยะ ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวยะเยือกถึงกระดูก

โชคดีที่มีกำแพงเหล็กกล้าเป็นดั่งปราการกั้น สมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองจึงพอจะตั้งสติมั่นคงและปฏิบัติหน้าที่ต่อไปได้

ค่ำคืนนี้ แตกต่างจากที่ผ่านมา

บนกำแพงเมืองนอกจากสมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองในชุดเครื่องแบบแล้ว ยังมีเงาร่างอื่น ๆ เพิ่มเข้ามาอีกหลายคน

ในจำนวนนั้น เยาวชนกว่าสิบคนที่สวมชุดคลุมสีฟ้าครามสะดุดตาเป็นพิเศษ

พวกเขาทุกคนดูยังเยาว์วัย ระหว่างคิ้วแผ่ซ่อนความฮึกเหิมที่ไม่ปิดบัง และที่สำคัญคือพวกเขาส่วนใหญ่ต่างมีอาวุธเป็นของตนเอง ไม่ได้มีอุปกรณ์มาตรฐานเหมือนอย่างสมาชิกหน่วยองครักษ์เมือง