บทที่ 64

บทที่ 64

สวีอวี้ถูกสายตาของท่านจูมองจนรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืดหลังตรงแล้วเอ่ยว่า "ผมไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้นครับ ถ้าพวกเขาตายไป ผมกลับมาก็คงไม่มีทางรอดเหมือนกัน"

"ฮ่า ๆ เจ้าหนูเจ้านี่รู้จักเจียมตัวดีนี่นา"

ท่านจูหัวเราะร่ากับคำพูดจนปัญญาของเขา

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ ในใจของสวีอวี้ก็พอจะเบาใจลงได้บ้าง

สมกับเป็นท่านจูผู้มีสายใยความรู้สึกพิเศษบางอย่างกับสถาบันยุทธ์ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใส่ใจพวกที่เรียกว่าเทียนเจียวเหล่านั้น แต่กลับมีความสนใจในเรื่องของสถาบันยุทธ์อยู่ไม่น้อย

"เล่าต่อสู้"

ท่านจูวางถ้วยชาลง ในแววตาฉายแววสนใจขึ้นมาอีกหลายส่วน

เขารู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อยว่า สัตว์อสูรเกล็ดมืดตัวหนึ่งที่แม้แต่คนของสถาบันยุทธ์ทั้งสี่คนยังรับมือไม่ไหว เด็กหนุ่มคนนี้รอดชีวิตมาได้อย่างไร

"ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรมากจริง ๆ ครับ ถือดาบเล่มนั้นไว้ก็เพื่อเอาชีวิตรอดล้วน ๆ ไม่ได้คิดจะไปฮุบของคนอื่นเลยสักนิด"