บทที่ 59

บทที่ 59

เด็กหนุ่มสองคนยืนขนาบซ้ายขวาปกป้องซูหลิงซีเอาไว้เบื้องหลัง ในมือกระชับอาวุธแน่น สายตาคมกราบจ้องมองสัตว์อสูรตัวนั้นอย่างเคร่งขรึม

เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้ดีว่าหากต้องการจัดการสัตว์อสูรเบื้องหน้าตัวนี้ จำเป็นต้องพึ่งพาสไนเปอร์ในมือของซูหลิงซี และพวกเขาต้องยื้อเวลาให้รุ่นพี่ซูให้ได้นานพอ

ใบหน้าอันเย็นชาของซูหลิงซีฉายแววเคร่งเครียดวูบหนึ่ง เธอรีบดึงคันรัดกระสุนสไนเปอร์ นิ้วเรียววางแผ่วเบาบนไกปืน ดวงตาสีคู่นั้นล็อกเป้าหมายไปที่สัตว์อสูรตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก

เธอไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อยกับวิกฤตที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน นิ้วมือไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้นทีละน้อย

"โฮก!"

สัตว์อสูรเกล็ดมืดตัวนั้นส่งเสียงคำรามต่ำลอดลำคอ เห็นได้ชัดว่ามันสัมผัสได้ว่ามนุษย์กลุ่มนี้แข็งแกร่งกว่ามนุษย์สามคนที่เพิ่งถูกมันกัดจนตายไปเมื่อครู่มากนัก

ร่างกายอันใหญ่โตของมันย่อลงเล็กน้อย สี่ขาออกแรงถีบพื้นจนฝุ่นตลบ พุ่งเข้าใส่ซูหลิงซีด้วยความเร็วดุจพายุ

"เร็วมาก!"