บทที่ 58

บทที่ 58

เสียงอึกทึกในเทือกเขาเบื้องไกลทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ต่อให้ผึ้งดำยักษ์จะได้รับบาดเจ็บที่ปีกและไม่สามารถทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ในชั่วระยะเวลาสั้น ๆ แต่มันก็ยังคงแผ่ซ่านพลังทำลายล้างที่น่าตื่นตะลึงออกมา

เพียงแต่ น่าเสียดายที่ระยะทางห่างไกลจนเกินไป ทำให้สวีอวี้ไม่สามารถมองเห็นการต่อสู้ในเทือกเขานั้นได้อย่างชัดเจน

ทว่าเมื่อพิจารณาจากแรงสั่นสะเทือนเหล่านั้นแล้ว เกรงว่าต่อให้เป็นสี่เทียนเจียวจากสถาบันยุทธ์ การจะจัดการกับผึ้งดำยักษ์ตัวนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยเช่นกัน

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสียงอึกทึกในหุบเขาจึงค่อย ๆ สงบลง

พร้อมกับเสียงกรีดร้องอันโหยหวนสายหนึ่งดังขึ้น แรงสะเทือนก็ค่อย ๆ จางหายไปดั่งสายน้ำ รอบกายกลับคืนสู่ความเงียบงันราวกับความตาย หลงเหลือเพียงฝุ่นควันและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศและยังไม่สลายไป

"เกิดอะไรขึ้น นักศึกษาซูพวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม"

"คะ…คงจะอยู่กระมัง"

สมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองทั้งสามนายมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น ไม่มีใครกล้าฟันธงว่าท่ามกลางซากปรักหักพังนั้นยังคงมีผู้รอดชีวิตอยู่หรือไม่

ท้ายที่สุดแล้ว แรงสั่นสะเทือนแบบนั้นน่ากลัวจนเกินไป ต่อให้มองอยู่จากระยะไกลก็ยังทำให้ผู้คนขวัญหนีดีฝ่อ