บทที่ 57

บทที่ 57

สวีอวี้หลบอยู่ด้านหลังลำต้นหนา แผ่นหลังแนบสนิทไปกับเปลือกไม้เย็นเยียบ ในวินาทีนั้น ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดด้วยแสงสีดำสายเมื่อครู่

ความเร็วนั้นรวดเร็วเสียจนแทบจะเกินขีดจำกัดที่ตาเปล่าจะจับภาพได้ หากไม่ใช่เพราะพลังจิตของเขารอเหนือกว่าคนทั่วไป เกรงว่าแม้แต่แหล่งที่มาของการโจมตีนี้ก็คงไม่อาจรับรู้ได้

"คือเหล็กไน!"

เสียงเย็นชาของซูหลิงซีดังขึ้น

สวีอวี้เหลียวมองตามไป เห็นเพียงสมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองร่างกำยำมีเคราครึ้มคนนั้น ตอนนี้ทรุดร่างอ่อนปวกเปียกอยู่กับพื้นราวกับกระสอบป่านขาดๆ ที่กลางอกมีเหล็กไนสีดำสนิท ยาวเท่าท่อนแขนของคนโตปักคาอยู่เห็นจะจะ

บนเหล็กไนอาบรังสีความเย็นเยียบยะเยือก ขณะที่ตรงปลายยังมีหยดของเหลวข้นสีเขียวหยดลงมาอย่างเชื่องช้า แผ่กลิ่นคาวชวนคลื่นไส้อย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าอัดแน่นไปด้วยพิษร้าย

รูม่านตาของสวีอวี้หดวูบ หากเมื่อครู่เขาเคลื่อนไหวช้ากว่านี้อีกสักครึ่งส่วน เกรงว่าตอนนี้คงถูกเหล็กไนเสียบร่างพร้อมกับชายมีเคราคนนั้นไปแล้ว