บทที่ 54

บทที่ 54

สมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองต่างแสดงอาการลนลานเล็กน้อย ร่างกายที่เดิมยืนตรงแน่วกลับห่อไหล่ลงโดยไม่รู้ตัว สายตาลอกแลกลู่หนีการสบตาอย่างลนลาน ราวกับเหยื่อที่ถูกนายพรานจ้องมอง

บางคนก้มหน้าเขี่ยชายเสื้อของตนเพื่อพยายามปกปิดความกระวนกระวายใจในอก บางคนแอบถอยหลังไปก้าวเล็กๆ หวังใช้ฝูงชนช่วยบังร่างของตนไว้

บนใบหน้าของพวกเขาฝืนปั้นรอยยิ้มแข็งค้าง มุมปากกระตุกน้อยๆ ทว่าแววตากลับฉายความต่อต้านและความหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน

ไปเป็นไกด์นำทางในแดนเถื่อน หรือติดตามเหล่าตัวท็อปจากสถาบันที่ดูท่าทางไม่ธรรมดาเหล่านี้เพื่อไปล่าสัตว์อสูร นี่มันคืองานที่เอาหัวไปแขวนไว้บนขอบกางเกงชัดๆ!

ไม่มีใครอยากรับภารกิจเสี่ยงตายเก้าส่วนรอดส่วนเช่นนี้เลยสักคน

สวีอวี้ตกตะลึงพรึงเพริดไปชั่วขณะ มิน่าเล่าคนที่มีประสบการณ์โชกโชนอย่างจางต่านถึงได้แสดงท่าทีเรียบเฉยนัก คงจะคาดเดาสาเหตุได้ตั้งแต่แรกแล้ว

ทว่า ข้อสงสัยและการต่อต้านของทุกคน เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเลย

ชายหนุ่มสี่คนในชุดคลุมสีฟ้าคราม สีหน้ากลับเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น ราวกับคุ้นชินกับปฏิกิริยาเช่นนี้มานานแล้ว