บทที่ 55

บทที่ 55

เมื่อรถกระบะแล่นออกห่างจากย่านที่อยู่อาศัย พื้นที่เบื้องหน้าก็ขรุขระไม่ราบเรียบ ทั้งคันรถสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับว่าวินาทีต่อไปจะพังทลายลงมา

บรรดาสมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองที่อยู่บนท้ายกระบะ ปกติแล้วเวลาอยู่ภายในกำแพงเมืองยังถือว่าพอมีบารมีอยู่บ้าง แต่เวลานี้สีหน้ากลับซีดเซียวผิดธรรมชาติ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ยากจะปิดบัง

แดนเถื่อนผืนนี้เงียบสงัดจนน่ากลัว มีเพียงเสียงลมพัดผ่านผนังภูเขาที่เต็มไปด้วยหินรูปร่างประหลาดดังโหยหวน รวมถึงเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังแว่วมาเป็นระยะ ชวนให้รู้สึกขนหัวลุก

เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดแฝงไว้ด้วยความกระหายเลือดดิบเถื่อน ทุกครั้งที่ดังขึ้นเปรียบเสมือนค้อนหนักที่ทุบลงมาในจิตใจของพวกเขา ทำให้หัวใจเต้นระรัวและมือเท้าเย็นเฉียบ

หากเลือกได้ พวกเขาไม่มีวันก้าวเท้าเข้ามาในดินแดนแห่งนี้อย่างเด็ดขาด

เวลานี้พวกเขาทำได้เพียงกำปืนพกมาตรฐานในมือแน่น สัมผัสเย็นเยียบของโลหะที่ตัวปืนกลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียว ราวกับว่ามีเพียงอาวุธในมือเท่านั้นที่จะมอบความรู้สึกปลอดภัยอันเลือนรางให้แก่พวกเขาได้