บทที่ 53

บทที่ 53

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอรุณแรกแย้มทอประกายจางๆ

พ่อสวีทั้งสามคนแบกเครื่องมือที่เรียบง่าย เตรียมตัวไปทำงานที่เหมือง

ร่างของพวกเขายังคงดูค่อมลงเล็กน้อย ทว่าฝีเท้าในวันนี้กลับเบากว่าปกติเป็นพิเศษ แม้แต่ใบหน้าที่เคยชาชินมานานก็คล้ายกับมีชีวิตชีวาขึ้นมาวูบหนึ่ง

บนท้องถนนเริ่มมีผู้คนเดินกันประปราย เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าเก่าคร่ำครึบนร่างกายของพ่อสวีทั้งสามคน แววตาเยาะเย้ยและรังเกียจของคนเหล่านั้นก็แทบจะเอ่อล้นออกมา ราวกับว่าแค่ปรายตามองเพิ่มอีกนิดก็ทำให้ดวงตาของตนเองสกปรกเสียแล้ว

มุมปากของพวกเขาเบะออก ยืนวิพากษ์วิจารณ์กระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

แม้พ่อสวีทั้งสามคนจะฟังบทสนทนาเหล่านั้นไม่ถนัดนัก แต่ทว่าท่าทีดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นก็ทำให้มองออกได้ทั้งหมด

ทว่าพวกเขาคุ้นเคยกับเรื่องทำนองนี้มานานแล้ว และไม่ได้ใส่ใจกับมันเลยแม้แต่น้อย

และในจังหวะนี้เอง สวีอวี้จูงมือเล็กๆ ของน้องสาวเดินออกมาจากลานบ้านของตนเองด้วยท่าทีไม่ช้าไม่เร็ว

ยามที่สายตาแปลกประหลาดเหล่านั้นกวาดมาโดนตัวสวีอวี้โดยไม่ตั้งใจ เสียงกระซิบกระซาบพูดคุยกันเมื่อครู่ก็พลันเงียบกริบลงทันที