บทที่ 52

บทที่ 52

แม่สวีเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวกับเรื่องนี้

"แม่ครับ เขาแค่ให้ผมไปช่วยงาน บอกว่าเห็นผมขยันขันแข็งและทนความลำบากได้"

เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของแม่สวี สวีอวี้ก็รีบอธิบาย "เขาจัดแจงงานให้ผมอย่างหนึ่ง ต่อไปผมก็เป็นสมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองแล้วครับ"

"ล... ลูกว่าอะไรนะ"

แม่สวีเบิกตากว้าง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอคว้าแขนของสวีอวี้ไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นระริกราวกับกลัวว่านี่จะเป็นเพียงการฟังผิดไปของตน หรือเป็นคำโกหกที่ลูกชายกุขึ้นมาเพื่อปลอบโยนตนกันแน่

"น้องสะใภ้ เสี่ยวอวี้ได้ดิบได้ดีแล้วนะ!"

ด้านข้าง ป้าสะใภ้เป็นคนแรกที่ได้สติ สีหน้าตื่นเต้นยินดี

สมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองไม่ได้มีแค่เงินเดือนเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่าคือสัญลักษณ์แห่งฐานะและหน้าตาทางสังคม

สำหรับคนเร่ร่อนเช่นพวกเขาแล้ว หากสามารถผ่านการทดสอบและเข้าสู่หน่วยองครักษ์เมืองได้ ก็เปรียบเสมือนปลาคาร์พกระโดดข้ามประตูมังกรเลยทีเดียว