บทที่ 47

บทที่ 47

"กินดูก็รู้เอง"

ท่านจูดูเหมือนขี้เกียจจะอธิบาย นำขวดบรรจุโลหิตวางกลับไว้ที่เดิม

"ของสิ่งนี้ กินเข้าไปแล้วจะไม่เป็นอะไรแน่หรือ"

สวีอวี้จ้องมองผลึกสีโลหิตบนโต๊ะ เอ่ยถามเชิงหยั่งเชิง

"ขนาดเลือดเนื้อสัตว์อสูรเจ้ากล้ากินเข้าไปตรง ๆ ยังกลัวของแค่นี้อีกหรือ"

ท่านจูหัวเราะเบา ๆ เจ้าเด็กนี่ ไม่ได้ดูบุ่มบ่ามเหมือนรูปร่างภายนอกเลยสักนิด

แต่คิดดูแล้วก็ไม่แปลก ในฐานะคนเร่ร่อน แค่จะหาอะไรยัดใส่ท้องยังเป็นปัญหา ไม่ทรัพยากรใด ๆ ให้พึ่งพาอยู่แล้ว การที่เขาสามารถเติบโตมาจนถึงระดับนี้ได้ ย่อมต้องมีความสามารถในการตัดสินใจอยู่บ้าง

"วางใจเถอะ ข้ายังไม่ว่างถึงขนาดเอาพิษมาให้เจ้ากินหรอก ของสิ่งนี้ ในป้อมปราการมีคนแย่งกันจนหัวร้างข้างแตก"

เห็นเขายังลังเล ท่านจูเอ่ยเรียบ ๆ