บทที่ 48

บทที่ 48

"หัวหน้าเซี่ยงเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่มีความคิดเช่นนั้นหรอกครับ"

สวีอวี้สบตาอีกฝ่ายที่ไหววูบเล็กน้อยแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "การได้เข้าร่วมหน่วยองครักษ์เมืองถือเป็นเกียรติของผมครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของเซี่ยงเทียนสยงก็ยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมาเอ่ยราบเรียบว่า "นายอาจจะเข้าใจอะไรผิด ฉันหมายถึงการติดตามฉัน ต่างจากการเข้าร่วมหน่วยองครักษ์เมืองทั่วไป"

หัวใจของสวีอวี้กระตุกวูบ รู้สึกฉงนอยู่บ้าง

"พื้นที่สี่ส่วนนอกประตูเมืองทั้งสี่ด้าน ต่างสังกัดขุมอำนาจที่แตกต่างกันออกไป เพียงแต่ในมุมมองของคนเร่ร่อน หน่วยองครักษ์เมืองคือพลังอำนาจบังคับใช้กฎหมายที่เป็นหนึ่งเดียวกัน แต่แท้จริงแล้วแต่ละเขตต่างปกครองดูแลกันเอง เรื่องพวกนี้เดี๋ยวต่อไปนายก็เข้าใจเอง"

เซี่ยงเทียนสยงคล้ายได้รับคำตอบที่น่าพึงพอใจแล้ว น้ำเสียงจึงไม่มีความกดดันเช่นก่อนหน้า กลับเอ่ยอธิบายให้อย่างใจเย็น

สวีอวี้รักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง ทว่าในใจกลับปั่นป่วนระลอกใหญ่

เขานั้นเคยได้ยินตาเฒ่าหวางเอ่ยถึงเรื่องนี้มานานแล้ว ขุมอำนาจรายใหญ่ภายในป้อมปราการต่างทับซ้อนกันไปมา เพื่อแย่งชิงทรัพยากรจึงเกิดการห้ำหั่นชิงดีชิงเด่นกันไม่หยุดหย่อน

คาดไม่ถึงเลยว่า แม้กระทั่งหน่วยองครักษ์เมืองที่คอยควบคุมดูแลคนเร่ร่อน ก็ยังเป็นหมากตัวหนึ่งในการแข่งขันของแต่ละฝ่ายเช่นกัน