บทที่ 45

บทที่ 45

แม่สวีคลุมเสื้อคลุมแล้วยืนอยู่ตรงประตู ในมือถือตะเกียงน้ำมันก๊าด ยื่นคอชะเง้อมองไปยังทิศทางปากตรอก

ไส้ตะเกียงน้ำมันก๊าดไหววูบเล็กน้อย สะท้อนความวิตกกังวลและความกังวลใจบนใบหน้าที่ยากจะปิดบังของเธอ

เวลานี้ ในตรอกเงียบสงบมากแล้ว ประตูบ้านทุกหลังปิดสนิท

ในที่สุด เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น แม่สวีตาเป็นประกาย จ้องมองความมืดเบื้องหน้าอย่างเขม็ง เมื่อเสียงฝีเท้าเข้าใกล้ เธออดไม่ได้ที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าว จนกระทั่งมองเห็นชัดเจนว่าคนที่มาคือพ่อสวีทั้งสี่คน ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก รีบก้าวเข้าไปคว้ามือของสวีอวี้ไว้

"เจ้าเด็กคนนี้ ไปนานถึงเพียงนี้ รออยู่ที่บ้านก็ได้แท้ ๆ"

เสียงของแม่สวีถึงกับสั่นนิด ๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

อยู่ในเขตที่ 11 อย่างหวาดผวามาหลายสิบปี ต่อให้ย้ายมายังเขตที่ 3 แล้ว เธอก็ยังคงหวาดกลัวยามค่ำคืนอยู่บ้าง ต่อให้ได้ยินเสียงลมพัด ก็ยังจะกังวลว่าจะมีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้น

"แม่ครับ ไม่เป็นไร พวกเราไม่ได้กลับมาแล้วเหรอ?"

สวีอวี้ตบหลังมือมารดาเบา ๆ เอ่ยปลอบประโลมเสียงเบา