บทที่ 44

บทที่ 44

"อ๊าก!"

สมาชิกหน่วยคนนั้นเพิ่งจะส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดออกมาในตอนนี้ ตัวเองขดงอเป็นก้อน

"บังอาจนัก!"

สีหน้าของหวางเฉียงเปลี่ยนไป หลังจากได้สติกลับมาก็ตะคอกด้วยความโกรธทันที ชักปืนออกมาเล็งใส่สวีอวี้

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ลงมือ กลับรู้สึกว่าเบื้องหน้าพร่ามัวไปวูบหนึ่ง ข้อมือถูกมือที่คล้ายคีมเหล็กคู่หนึ่งคว้าเอาไว้อีกครั้ง

"เปรี้ยะ!"

ต่างจากตอนกลางวัน เสียงกรอบแกรบดังสนั่น เสียงกระดูกข้อมือหักดังชัดเจนเป็นพิเศษในยามค่ำคืน ปืนพกตกลงสู่พื้นอีกครั้ง

สวีอวี้ไม่ได้หยุดมือ ฉวยโอกาสคว้าปืนบนพื้นขึ้นมา ชี้ไปที่หน้าผากของหวางเฉียง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ขยับอีกนิดเดียว ฉันจะเป่าหัวแก แกเชื่อไหม?"

หวางเฉียงสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ