บทที่ 42

บทที่ 42

ช่วงบ่ายคล้อย

สวีอวี้แหงนมองท้องฟ้า กะเก็งเวลาว่าน่าจะใกล้ถึงเวลาแล้ว จึงลุกขึ้นเตรียมตัวไปรับสวีเยว่เลิกเรียน

ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นจากเขตบ้านอิฐ เขาก็ได้รับสายตาแปลก ๆ หลายคู่พุ่งตรงมา

หากเทียบกับไม่กี่วันก่อน สายตาเหล่านี้ลดความเย้ยหยันและท่าทีหยอกล้อลงไปได้มาก แต่กลับเพิ่มความยำเกรงและคาดเดาเพิ่มขึ้นหลายส่วน

ท้ายที่สุดแล้ว ภาพเหตุการณ์ที่หวางเฉียงถูกไล่ออกมาอย่างอนาถยังคงติดตาผู้คนไม่รู้ลืม

เจ้าเด็กนี่กลับเดินออกมาได้โดยไร้รอยขีดข่วน ช่างผิดคาดเสียจริง ยิ่งไปกว่านั้น หญิงสาวบ้านนั้นช่วงบ่ายยังคงออกไปทำงานได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นี่ต้องใจกว้างขนาดไหนกัน?

คนกลุ่มนี้ที่อาศัยอยู่ในเขตบ้านอิฐล้วนไม่รู้ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวสวีในอดีตยากลำบากเพียงใด พูดได้ว่าตราบใดที่ท้องฟ้ายังไม่ถล่มลงมา แม่สวีและคนอื่น ๆ ย่อมต้องตรากตรำทำงานหนักทุกวัน มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะพอประคับประคองชีวิตรอดไปได้

สวีอวี้ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาเหล่านั้น ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงเดินผ่านตรอกแคบ ๆ ไป