บทที่ 41

บทที่ 41

สุดท้าย สวีอวี้ก็วานให้เหมาจิ่วช่วยนำขนสัตว์ที่เอามาด้วยไปขาย

เมื่ออีกฝ่ายได้ยินว่าเป็นขนของสัตว์อสูรระดับสอง สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที ในแววตาที่มองมามีความยำเกรงเพิ่มขึ้นหลายส่วน

ต้องรู้ไว้ว่า หากไม่มีปืน การใช้เพียงร่างกายเข้าสังหารสัตว์อสูรระดับสอง ในเขตคนเร่ร่อนดูเหมือนจะยังไม่เคยมีตัวอย่างมาก่อน

"โชคดี เก็บได้น่ะ"

สวีอวี้ถูกสายตาที่ร้อนแรงของเหมาจิ่วทำให้รู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูก จึงเอ่ยอธิบายขึ้นลอย ๆ ประโยคหนึ่ง

เมื่อได้ยินดังนั้น เหมาจิ่วและโจวซานจึงค่อยโล่งอก แต่ในแววตายังคงซ่อนความตกใจไว้ไม่อยู่

ซากของสัตว์อสูรระดับสอง คาดว่าจะต้องเข้าไปลึกในแดนเถื่อนถึงจะพบกระมัง?

หากเปลี่ยนเป็นพวกเขา คงไม่มีโชคและโอกาสแบบนี้ กล้าเข้าไปในดินแดนของสัตว์อสูรระดับสอง สวีอวี้ช่างใจกล้าบ้าบิ่นเสียจริง

"มอบให้ฉันนี่แหละ รับรองว่าจะขายได้ราคาดีให้เอง!"