บทที่ 40

บทที่ 40

"ไอ้หนู แกกล้าถลึงตาใส่ฉันอีกรอบ ลองดูสิว่าฉันจะควักลูกตาแกออกมาไหม!"

หวางเฉียงแค่น้ำเสียงเยียบเย็นอย่างไม่สบอารมณ์ ด้วยเหตุผลกลใดก็ไม่รู้ เขาถูกเด็กหนุ่มคนนี้มองด้วยแววตาเช่นนั้นจนในใจรู้สึกหวั่นผวาขึ้นมาเล็กน้อย

หากไม่ใช่เพราะคิดว่าหากเดินจากไปเช่นนี้มันจะเสียหน้าจนเกินไป เขาก็แทบอยากจะหันหลังเดินหนีไปเสียแล้ว

ทว่าเขาจะถอยไม่ได้ มิฉะนั้นต่อไปจะใช้ชีวิตอยู่ในแถบนี้ได้อย่างไร

"แม้แต่การเป็นนักยุทธ์แกก็ยังไม่คู่ควร แล้วยังมีหน้ามาอ้างตัวว่าเป็นสมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองอีกงั้นหรือ"

สวีอวี้แค่นหัวเราะ ถ้าไม่ใช่เพราะมีเรื่องให้ต้องพะวงอยู่ เขากล้าหักคออีกฝ่ายให้ขาดออกจากกันได้ในพริบตาเดียว

"แก!"

หวางเฉียงโกรธจนแทบคลั่ง สิ่งที่อีกฝ่ายพูดมานั้นถูกต้อง เมื่อพิจารณาจากช่วงเวลาหลังเกิดคลื่นหนูครั้งก่อน หน่วยองครักษ์เมืองเปิดรับสมัครคนจำนวนมาก เขาผ่านการทดสอบของหน่วยองครักษ์เมืองและได้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิก

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงคลื่นหนูก่อนหน้านี้สมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองบาดเจ็บล้มตายไปมากหรืออย่างไร คนที่เป็นเพียง "คนงานชั่วคราว" อย่างเขา กลับได้รับแจกจ่ายอุปกรณ์และเครื่องแบบของสมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองอย่างเป็นทางการ ยืนหยัดเทียบเคียงกับสมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองที่อาศัยอยู่ภายในป้อมปราการได้ โดยมีความแตกต่างกันเพียงแค่เครื่องหมายบนบ่าเท่านั้น