บทที่ 29

บทที่ 29

สวีอวี้ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปไกล ความรู้สึกในใจหนักอึ้ง

เขาไม่คาดคิดเลยว่าชายสวมเสื้อกันลมคนนั้นจะมีประสาทสัมผัสเฉียบคมถึงเพียงนี้ เพียงแค่ใช้พลังจิตตรวจสอบชั่วแวบเดียว แต่อีกฝ่ายกลับสังเกตเห็นความผิดปกติได้ในเสี้ยววินาที

โชคดีที่ระยะห่างราวยี่สิบกว่าเมตร ในเขตบ้านอิฐแห่งนี้มีผู้คนจำนวนมากยืนเกาะขอบหน้าต่างชะเง้อคอมองดูอยู่เช่นเดียวกับเขา

แม้ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกถึงความผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้ระบุตัวตนของเขาได้ชัดเจน

สิ่งที่ทำให้เขาฉงนสนเท่ห์คือ หน่วยองครักษ์เมืองผ่านพ้นเหตุการณ์ใดมากันแน่ เหตุใดจึงบาดเจ็บล้มตายสาหัสถึงเพียงนี้

"พี่คะ เมื่อกี้ข้างนอกเสียงอะไรเหรอคะ?"

กระทั่งขบวนรถเคลื่อนลับสายตาหายเข้าไปตรงทางเข้าป้อมปราการ สวีเยว่จึงค่อยเอ่ยถามขึ้น

"รถบรรทุกของหน่วยองครักษ์เมืองผ่านไปน่ะ ต่อไปในเขตที่ 3 เราอาจจะได้ยินเสียงเหล่านี้บ่อยขึ้น แค่อยู่ให้ห่างเข้าไว้ก็พอแล้ว"

สวีอวี้ทรุดตัวนั่งลง แล้วอธิบายให้ฟัง