บทที่ 27

บทที่ 27

หลังจากไร้ซึ่งภัยคุกคามจากหนูเหมืองสัตว์อสูรสองตัว หนูเหมืองกลายพันธุ์ที่เหลือก็แตกพ่ายกระเจิงภายใต้การระดมยิงอย่างหนาแน่น ทิ้งซากศพไว้เกลื่อนกลาด

หน่วยองครักษ์เมืองไม่ได้หยุดพักอยู่ที่นี่นาน พวกเขาเพียงทิ้งสมาชิกสองคนไว้รับผิดชอบจัดการซากของหนูเหมืองกลายพันธุ์ ส่วนคนที่เหลือรีบจัดแถวใหม่อย่างรวดเร็วและรุดหน้าไปตามทางดินต่อ

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งหนาแน่นอยู่ในอากาศ เสียงปืนค่อย ๆ ดังห่างออกไป

สวีอวี้สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สายตาจับจ้องแผ่นหลังของรถจี๊ปไม่วางตา จนกระทั่งขบวนรถหายลับไปในฝุ่นควัน

ดาบอันงดงามตระการตาของชายสวมเสื้อกันลมผู้นั้นฝังลึกอยู่ในห้วงความคิดของเขา

ที่แท้คนเราสามารถแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้

หนูเหมืองสัตว์อสูรที่เขาต้องทุ่มแรงทั้งหมดจึงจะสังหารได้ กลับเปราะบางราวกับกระดาษเมื่ออยู่เบื้องหน้าคนผู้นั้น เพียงสัมผัสเดียวก็แตกสลายโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะดิ้นรน

ช่องว่างระหว่างพวกเขานั้นราวกับเหวลึก

เรียวนิ้วของสวีอวี้กำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ในใจเต็มไปด้วยความสะเทือนใจและความโหยหา