บทที่ 25

บทที่ 25

"ปัง! ปัง!"

ความถี่ในการพุ่งชนประตูเหล็กยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงหนึ่งดังยิ่งกว่าเสียงก่อนหน้า

บานประตูเหล็กหนาทึบนั้นเปรียบเสมือนเรือลำเล็กกลางพายุฝน ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบิดเบี้ยวชวนเสียวฟัน

ทุกแรงกระแทกทำให้ตัวประตูสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษสนิมที่เกาะอยู่แน่นและเกล็ดเหล็กที่หลุดร่อนร่วงกราวลงมา แม้แต่พื้นดินใต้ฝ่าเท้ายังสั่นสะเทือนเล็กน้อย ราวกับมีสัตว์อสูรน่าสะพรึงกลัวกำลังจะพังประตูออกมา

เหล่าองครักษ์หลายคนที่ล้อมอยู่หลังประตูหน้าซีดเผือกมานานแล้ว มือที่กำปืนสั่นเทา

ผู้ดูแลเขตเหมืองอ้วนท้วนยิ่งหวาดกลัวจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ใบหน้าอูมพองขาวซีดราวกระดาษ เขากรีดเสียงแหลมสูง เสียงบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนไปจากความหวาดกลัวสุดขีด "เร็วเข้า รีบไปตามหน่วยองครักษ์สิโว้ย เชิญหัวหน้าจางมานำคนด้วยตัวเอง!"

"เร็วเข้าสิ!"

เจ้าของเหมืองปวดใจกับความสูญเสียของกองกำลังส่วนตัวมานานแล้ว จึงยอมแพ้พื้นที่บริเวณนี้ชั่วคราว

ในตอนนี้ ฟางเส้นสุดท้ายเส้นเดียวที่เขานึกออกก็คือหน่วยองครักษ์ผู้ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยบริเวณรอบนอก