บทที่ 24

บทที่ 24

"พ่อ พ่อลืมไปแล้วหรือว่าผมเคยพูดถึงนักล่าสัตว์อสูรคนนั้น"

ในใจของสวีอวี้คิดหาข้ออ้างรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว

"หมายความว่า… ของพวกนี้เป็นฝีมือของนักล่าสัตว์อสูรท่านนั้นฆ่าอย่างนั้นหรือ?"

น้ำเสียงของพ่อสวีจึงสงบลงเล็กน้อย ทว่ายังคงเจือไว้ด้วยความตกตะลึงระลอกใหญ่

ท้ายที่สุดแล้ว ในจิตใจของคนเร่ร่อนธรรมดาเช่นพวกเขานั้น นักล่าสัตว์อสูรไม่มีข้อยกเว้นล้วนแต่มีความกล้าหาญที่น่าเลื่อมใสและฝีมืออันโดดเด่นทั้งสิ้น

นักล่าสัตว์อสูรทุกท่านที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างได้รับความเกรงขามจากเหล่าคนเร่ร่อนอย่างลึกซึ้ง บุคคลดุร้ายอย่างพี่หน้าบาก ต่อหน้าพวกเขายังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดังด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น สามารถล่าหนูเหมืองกลายพันธุ์นับสิบตัวได้ตามลำพัง…

เกรงว่าในหมู่นักล่าสัตว์อสูรด้วยกัน ก็น่าจะเป็นกลุ่มยอดฝีมือชั้นแนวหน้าเลยกระมัง?

เสี่ยวอวี้ไปเกาะแข้งเกาะขาท่านใหญ่โตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?