บทที่ 21

บทที่ 21

สวีอวี้กวาดสายตาสำรวจรอบหนึ่ง ในใจพลันคิดแผนการออก เขาพุ่งตัวไปยังด้านหลังก้อนหินยักษ์บริเวณข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว มีดสั้นในมือเคาะลงบนพื้นผิวโขดหินเกิดเป็นเสียงใสกรอบ

ท่ามกลางความมืด เสียงเช่นนี้ชัดเจนเป็นพิเศษ ดึงดูดความสนใจของสัตว์อสูรได้อย่างรวดเร็ว

มันคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าหาทิศทางของเสียง ร่างกายมหึมาพัดพาเอาลมพกรุนแรง เศษหินกระเด็นกระดอนไปทั่วทุกแห่งหนที่มันผ่าน

สวีอวี้กลั้นหายใจ แนบชิดติดกับก้อนหินยักษ์ รอคอยจังหวะเวลาที่ดีที่สุด

"โครม!"

สัตว์อสูรมีความเร็วสูงลิ่วดั่งเงาสายหนึ่ง พุ่งกระแทกเข้าใส่ก้อนหินยักษ์โดยตรงจนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขาราวกับเกิดแผ่นดินไหว

สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือโขดหินที่แข็งแกร่งปานนี้ กลับถูกการพุ่งชนของสัตว์อสูรฉีกกระชากจนปรากฏรอยแยกขนาดมหึมา นึกไม่ถึงเลยว่าหากพุ่งชนใส่ร่างมนุษย์ เกรงว่าแม้แต่นักยุทธ์ระดับสองก็ยากจะทานทนไหว

สวีอวี้อาศัยจังหวะที่สัตว์อสูรกระแทกก้อนหินทะยานขึ้นไปบนโขดหิน กระตุ้นเข็มจิตสัมผัสออกมาโดยไม่เก็บงำพลังแม้แต่น้อย

สัตว์อสูรที่พุ่งชนจนมึนหัววนเวียนยังไม่ทันได้สติสมบูรณ์ดี สติสัมปชัญญะก็ดิ่งจมลงกะทันหัน ร่างกายมหึมาแข็งทื่อราวกับถูกพลังไร้รูปร่างพันธนาการไว้