บทที่ 20

บทที่ 20

"พังอีกแล้วเว้ย!"

คนงานคนหนึ่งสบถพร้อมถ่มน้ำลายอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเหวี่ยงพลั่วในมือลงกับพื้นอย่างหัวเสีย ตบฝุ่นบนตัวออกแล้วหันไปตะโกนใส่เงาร่างด้านหน้าว่า "พี่จาง เจ้าเครื่องเฮงซวยนี่มีปัญหาเช้ามีปัญหาเย็น แบบนี้จะให้ทำงานกันยังไงไหว!"

"นั่นสิ! ถ้าวันนี้พังไปสองชั่วโมง ค่าแรงก็ต้องโดนหักไปอีกหลายหยวนแน่ ๆ"

คนงานเหมืองอายุมากกว่าอีกคนข้าง ๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใช้ผ้าขี้ริ้วเปื้อนโคลนเช็ดหน้า เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า

เห็นได้ชัดว่าเครื่องจักรเครื่องนี้ไม่ได้หยุดทำงานเป็นครั้งแรกหรือครั้งที่สองแล้ว เหล่าคนงานต่างจนปัญญาต่อสถานการณ์เช่นนี้มานาน เพียงแต่กังวลว่าผลผลิตวันนี้จะไม่พอและส่งผลกระทบต่อค่าแรงเท่านั้น

หัวหน้าคนงานตัวเล็กที่รับผิดชอบพื้นที่นี้ขมวดคิ้วเดินเข้ามา เตะเครื่องจักรไปหนึ่งทีแล้วด่าว่า "แม่มเอ๊ย มีแต่เรื่องชะงักงัน สวีจงซาน แกเคยซ่อมเจ้าสิ่งนี้มาก่อนไม่ใช่รึ ไปดูซิว่าตรงไหนมันติดขัดอีก รีบทำให้มันเสร็จเร็วเข้า!"

พ่อสวีขานรับคำหนึ่ง วางรถเข็นในมือลง