บทที่ 22

บทที่ 22

"หลบไป"

เสียงของสวีอวี้ทุ้มต่ำ เขาไม่อยากมีเรื่องยุ่งยากกับพวกมันมากนัก

ตั้งแต่เหตุการณ์ดินถล่มผ่านมาหนึ่งวันแล้ว ทุกนาทีที่ล่าช้า พ่อสวีและคนอื่น ๆ ก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายเพิ่มขึ้นอีกส่วน

"ไอ้เศษสวะ แกพูดอยู่กับใครวะ!"

ชายฉกรรจ์สวมชุดเครื่องแบบคนหนึ่งด่าทอพร้อมกับซัดฝ่ามือตบใส่เข้ามาอย่างแรง สวีอวี้เบี่ยงตัวหลบ ฝ่ามือของอีกฝ่ายกวาดเฉียดผ่านกระเป๋าผ้าด้านหลังของเขา เปิดมุมกระเป๋าเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมอันหนึ่ง

เขี้ยวเปล่งประกายสีขาวโพลนราวกับกระดูก แฝงกลิ่นอายดุร้ายน่าสะพรึงกลัวไว้อย่างเลือนราง

ชายฉกรรจ์ชะงักไปวูบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าบนตัวสวีอวี้จะมีของแบบนี้

เขี้ยวขนาดใหญ่ปานนี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่สิ่งที่สัตว์ป่าธรรมดาจะมีได้ เจ้าเด็กนี่มีของแบบนี้ได้อย่างไร

สวีอวี้ไม่ได้สนใจความตกตะลึงของอีกฝ่าย ทำเพียงซ่อนกระเป๋าผ้าไว้ด้านหลัง อาศัยจังหวะที่ฝ่ายนั้นกำลังเหม่อลอย แทรกตัวผ่านช่องว่างของผู้คน เดินมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของอุโมงค์เหมืองอย่างรวดเร็ว