บทที่ 16

บทที่ 16

"เจ้าเด็กนี่..."

มองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของสวีอวี้ ตาเฒ่าหวางอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

โศกนาฏกรรมในเขตอยู่อาศัยที่ 9 ย่อมทำให้คนเร่ร่อนในเขตอื่นรู้สึกหวาดกลัว เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

ดังนั้น เมื่อสวีอวี้รีบวิ่งแจ้นมาถามตั้งแต่เช้าตรู่ว่าทำอย่างไรจึงจะเข้าไปในป้อมปราการได้ เขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

เพียงแต่ สำหรับคนเร่ร่อนธรรมดาแล้ว การอยากเข้าไปในป้อมปราการนั้นไม่ต่างอะไรกับการเพ้อฝัน

ไม่ว่าจะเป็นมาตรฐานของเงื่อนไขข้อใด พวกเขาก็ไม่มีทางไปถึงได้ทั้งนั้น

ส่วนที่อีกฝ่ายบอกว่าเลือดลมทะลุร้อย สำหรับคนเร่ร่อนแล้วเปรียบเสมือนการปีนป่ายขึ้นสู่ท้องฟ้า

หากไม่มีสิ่งของบำรุงเลือดลมชั้นยอดคอยหนุนหลัง การบรรลุนักยุทธ์ระดับสองก็เป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เท่านั้น

ตาเฒ่าหวางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ในเมื่อตนเองก็พูดออกไปชัดเจนขนาดนั้นแล้ว ทำไมเด็กหนุ่มคนนี้ถึงยังดื้อรั้นนัก หรือจะคิดจริง ๆ ว่าตัวเองสามารถฝืนลิขิตฟ้าเปลี่ยนชะตาชีวิตได้จริง ๆ?