บทที่ 15

บทที่ 15

ยามค่ำคืนนี้ดูเหมือนจะผิดปกติยิ่งนัก

นับตั้งแต่ความมืดมาเยือน เสียงคำรามต่ำของสัตว์ป่าก็ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ แม้จะอยู่ห่างไกลออกไปมาก แต่ก็ยังทำให้เหล่าคนเร่ร่อนหวาดผวา

เขตคนเร่ร่อนไม่มีกำแพงเหล็กของป้อมปราการคอยปกป้อง รั้วไม้เรียบง่ายดูเปราะบางยิ่งในยามค่ำคืน

คบเพลิงโดดเดี่ยวไม่กี่ดวงสั่นไหวไปตามแรงลม แทบจะสร้างความเกรงขามไม่ได้เลย

"โครม!"

ในจังหวะที่สวีอวี้กำลังจะเข้านอน เสียงดังสนั่นก็พลันระเบิดขึ้นมาจากที่ไกล

เขาสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นระส่ำ ภาพความเป็นไปได้นับไม่ถ้วนแวบผ่านเข้ามาในหัวสมองในเสี้ยววินาที

"พี่... ทำไมพี่ถึงยังไม่นอนล่ะจ๊ะ?"

เสี่ยวเยว่กะพริบตาปรือสลึมสลือมองพี่ชายที่มีสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะค่อย ๆ เอนหัวซบลงมา