บทที่ 17

บทที่ 17

หลังจากลงทะเบียนเรียบร้อยแล้ว แม่สวีก็ควักเศษเงินเหรียญกำมือหนึ่งออกมาจ่ายค่าเล่าเรียน

ท่านจูรับเศษเงินที่มีไออุ่นของร่างกายนั่นมาโดยไม่มีความรำคาญหรือรังเกียจแม้แต่น้อย หลังจากนับเสร็จแล้ว ก็ใช้กระดาษและปากกาบันทึกสถานการณ์การจ่ายเงินอย่างตั้งใจ ก่อนจะยื่นใบเสร็จที่พิมพ์ตราประทับเฉพาะของสถานศึกษาให้แก่แม่สวี

"นี่คือใบเสร็จ"

น้ำเสียงของท่านจูยังคงอ่อนโยน พร้อมกับชี้ไปยังเนื้อหาบนกระดาษ "บ่ายสามโมง มารับเด็กให้ตรงเวลา พอเธอคุ้นเคยกับเส้นทางแล้ว ค่อยปล่อยให้เธอไปกลับเอง"

แม่สวีกล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะรับแผ่นกระดาษแผ่นนั้นมา

เธออ่านหนังสือไม่ออก ลายมือที่โค้งงอพวกนั้นสำหรับเธอแล้วราวกับตัวหนังสือสวรรค์ แต่กระดาษแผ่นบาง ๆ นี้กลับให้ความรู้สึกราวกับมีน้ำหนักมหาศาล

นี่แลกมาด้วยเงินห้าสิบหยวนเชียวนะ!

"คุณกลับไปก่อนเถอะ"

ท่านจูพยักหน้ารับเบา ๆ สายตาเบนไปมองเสี่ยวเยว่ที่ซบอยู่ข้างกายมารดา ยื่นฝ่ามือสะอาดออกไปเบื้องหน้าเด็กสาวที่ยังคงมีความประหม่าเล็กน้อย "ตามฉันมาเถอะเด็กน้อย"