บทที่ 12

บทที่ 12

สวีอวี้กลับมาถึงกระท่อมดินหลังเตี้ยของครอบครัว ขณะที่พลังจิตแผ่ซ่านดั่งหนวดไร้รูปแทรกซึมเข้าไปในตัวบ้าน

แม่สวีตักนั่งอยู่ข้างโต๊ะเตี้ย ในมือขยำผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สายตาทอดมองออกไปทางประตูอย่างเหม่อลอย ทั้งร่างดูราวกับรูปปั้นที่แข็งทื่อ

พ่อสวีและคนทั้งสามยังคงอยู่ในกระท่อมดิน สีหน้าเคร่งเครียด แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใดก็ไม่มีใจจะพักผ่อน

สวีอวี้ซ่อนหัวนกเข้าไปในอกเสื้อให้ลึกยิ่งขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีความผิดปกติเล็ดลอดออกมา จากนั้นจึงผลักประตูเบา ๆ

"เอี๊ยด—"

วินาทีที่ประตูเปิดออก แม่สวีพลันเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่แดงก่ำจับจ้องมาที่ร่างของสวีอวี้ในพริบตา

"เสี่ยวอวี้ ลูกไปไหนมา ดึกดื่นมืดค่ำป่านนี้ ข้างนอกมันอันตรายแค่ไหนกัน!"

แม่สวีพุ่งเข้ามา คว้าแขนของสวีอวี้ไว้แน่นแล้วกวาดสายตามองสำรวจขึ้นลง ราวกับต้องการยืนยันว่าเขาปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

"แม่ครับ ผมไม่เป็นไรครับ"