บทที่ 13

บทที่ 13

ด้วยกลิ่นเหม็นคาวสาบที่โชยเข้าปะทะ ร่างเงาของสัตว์ป่าค่อย ๆ เดินออกมาจากเงาไม้ ร่างกายที่สูงใหญ่เกือบสี่เมตรแผ่แรงกดดันอันรุนแรงจนน่าอึดอัดออกมา

ถึงตอนนี้สวีอวี้จึงมองเห็นชัดเจนว่า นี่คือวานรดำตัวหนึ่ง ทว่ามันแตกต่างจากลิงในความทรงจำของเขา ผิวพรรณทั่วร่างของมันปรากฏสีดำทะมึนประหลาด ราวกับหล่อขึ้นจากเหล็กกล้า แฝงประกายโลหะจาง ๆ

ยามที่แขนทั้งสองข้างปล่อยลงมา เล็บของมันเปล่งประกายแสงเย็นเยียบสีน้ำเงินเข้ม ยาวถึงครึ่งฉื่อราวกับคมมีด

อกของวานรดำกระเพื่อมขึ้นลงช้า ๆ ทุกคราวที่หายใจคล้ายสามารถปั่นป่วนอากาศรอบข้างจนน่าผวา นัยน์ตาที่ดำสนิทและเย็นเยียบราวกับสามารถมองทะลุสิ่งกีดขวางที่เป็นหิน ล็อกตำแหน่งที่สวีอวี้ซ่อนตัวไว้อย่างแน่นหนา

ไอ้เดรัจฉานตัวนี้ มีประสาทสัมผัสเฉียบคมถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ใจของสวีอวี้จมดิ่งลง ความรู้สึกวิกฤตอันรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วจิตใจ ภายใต้จิตที่รวมสมาธิอย่างสูง เขาสามารถรู้สึกได้ว่าเลือดลมในร่างตนเองกำลังไหลเวียนอย่างรวดเร็ว

เขารู้ว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการดำรงอยู่ซึ่งอาจก้าวเข้าสู่ขอบเขตของสัตว์อสูรไปแล้ว การกระทำขั้นต่อไปของเขาจะผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย ต้องคว้าจุดอ่อนของมันและปลิดชีพให้ตายในดาบเดียว!

มิฉะนั้น ด้วยสรีระและพละกำลังของวานรดำ หากต้องการหาโอกาสลงมืออีกครั้งคงเป็นเรื่องยากแล้ว

"โฮก!"