บทที่ 11

บทที่ 11

หน่วยองครักษ์เมืองออกตรวจตราต่อเนื่องจนถึงพลบค่ำจึงค่อย ๆ สลายตัวไป

เมื่อม่านราตรีโรยตัวลง ร่างของสมาชิกหน่วยองครักษ์เมืองก็หายลับไปจากย่านที่อยู่อาศัยนานแล้ว สิ่งที่ทิ้งไว้เบื้องหลังและถูกพาตัวไปด้วยคือความรู้สึกปลอดภัยอันน้อยนิดในจิตใจของเหล่าคนเร่ร่อน

ย่านที่อยู่อาศัยกลับคืนสู่ความเงียบงันดังเดิม ทุกครอบครัวต่างหดตัวอยู่ภายในกระท่อมดินอันทรุดโทรม แม้แต่ตะเกียงแสงสว่างริบหรี่ก็ไม่กล้าจุด

ท่ามกลางความมืด บางครั้งมีเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นอย่างบาดหู ทำลายความสงบยามค่ำคืน หรือไม่ก็เป็นเสียงการต่อสู้กันอย่างดุเดือดที่ปะทุขึ้นมาจากมุมใดมุมหนึ่งอย่างกะทันหัน

ครอบครัวของเหล่าสวีล้อมวงกันอยู่หน้าโต๊ะเตี้ยเก่า ๆ เมื่อได้ยินเสียงอันน่าสะพรึงกลัวจากภายนอก สวีเยว่ก็เอนกายเข้าหาสวีอวี้โดยไม่รู้ตัว

เสียงเหล่านี้สำหรับคนเร่ร่อนแล้วเป็นเรื่องจนใจที่พบเห็นจนชินตา ทว่านอกจากคนที่ด้านชาไปแล้ว คนส่วนใหญ่ยังคงไม่สามารถทำใจให้คุ้นชินได้

สิ่งที่พวกเขาทำได้มีเพียงใช้ท่อนไม้แข็งแรงค้ำประตูทางเข้ากระท่อมดินของตนให้แน่นหนา พยายามไม่สนใจความอึกทึกภายนอก

อาหารค่ำบนโต๊ะยังคงเรียบง่าย ในแต่ละคนมีเพียงน้ำแกงผักป่าครึ่งชามกับข้าวต้มเจือจางหนึ่งชาม สิ่งที่แตกต่างจากเมื่อวานคือ ตรงหน้าของสวีเฉียงมีชิ้นเนื้อสีขาวสะอาดหนาเท่าสองนิ้วเพิ่มขึ้นมาอีก