บทที่ 10

บทที่ 10

"พี่หลิว ผมไม่ได้ไปหาเรื่องท่านจางเลยนะ"

จนกระทั่งไฟท้ายสีแดงลับหายไปในทิศทางของป้อมปราการ พี่หน้าบากถึงได้ทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้ พร้อมกับเอ่ยอ้อนวอนด้วยความเวทนา

"ไอ้โง่"

พี่หลิวส่ายหัว มองพี่หน้าบากด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อนแวบหนึ่ง ในใจแอบตัดสินใจแน่วแน่ว่า ต่อไปจะต้องรักษาระยะห่างจากไอ้บ้านนี่ให้ดี จะปล่อยให้มันมาลากลงไปซวยด้วยไม่ได้เด็ดขาด

ผู้ตื่นจิต นั่นคือตัวตนที่แม้แต่หัวหน้าจางยังให้ความสำคัญ!

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นตัวตนระดับไหน ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะไปหาเรื่องได้

และไอ้โง่คนนี้ กลับกล้าไปยั่วโมโหคนระดับนั้นแถมยังไม่ยอมเลิกราจนทำให้ป้อมปราการสนใจแล้วลงมือจัดการ

ยิ่งคิดพี่หลิวก็ยิ่งหวาดกลัว สีหน้าค่อย ๆ มืดมนลง

พี่หน้าบากเห็นท่าทางก็คงพอจะรู้ตัวขึ้นมาบ้าง ริมฝีปากสั่นระริกอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่ากลับเห็นที่พึ่งซึ่งตนคิดว่ายิ่งใหญ่หันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง