บทที่ 9

บทที่ 9

ในความรับรู้ของสวีอวี้ ร้านเหล้าคือสถานที่ที่ข่าวสารสะพัดที่สุด

ทว่าเขาก็ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในเขตคนเร่ร่อนที่แร้นแค้นเช่นนี้ จะยังมีร้านเหล้าตั้งอยู่ด้วย

ประตูร้านเหล้าเชื่อมขึ้นจากแผ่นเหล็กไร้สีสันหลายแผ่นอย่างลวกๆ ขอบหยักเว้าแหว่งไม่เป็นระเบียบ บนแผ่นเหล็กเต็มไปด้วยรอยบุบและรอยขูดขีดลึกตื้นสลับกันไป

เมื่อผลักประตูเหล็กหนักอึ้งเปิดออก กลิ่นอายฉุนกึกที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นสุราและควันยาเส้นคุณภาพต่ำก็พุ่งปะทะใบหน้า

แสงภายในนี้สลัวราง แหล่งกำเนิดแสงมีเพียงตะเกียงน้ำมันไร้คุณภาพหลายดวงที่แขวนอยู่บนคานหลังคาเตี้ยๆ ในถ้วยตะเกียงน้ำมันเดือดพล่านส่งกลิ่นคาวจัดจ้านของสัตว์ป่ากลายพันธุ์ เปลวไฟกะพริบไหวริบหรี่ ดึงเงาร่างคนให้บิดเบี้ยวผิดรูป ทอดทาบลงบนผนังที่เปรอะเปื้อนคราบสกปรกราวกับภูตผีเริงระบำ

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ร้านเหล้า เสียงอึกทึกครึกโครมขนาดใหญ่ก็โถมกระหน่ำเข้าใส่แก้วหูอย่างต่อเนื่อง เสียงหัวเราะป่าเถื่อน เสียงด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงขวดแก้วกระทบกันแตกกระจาย กระทั่งเสียงหยอกล้ออย่างไร้ความรู้สึกของหญิงสาวที่ทำมาหากินเพื่อความอยู่รอด

การปรากฏตัวของสวีอวี้ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากใครเลย เขากวาดสายตามองปราดหนึ่ง แล้วกวาดสายตามองเงาร่างของผู้คนหลากหลายรูปแบบด้วยแววตาไร้อารมณ์

ในบรรดาคนเหล่านี้ ส่วนใหญ่มีลักษณะร่วมกันประการหนึ่ง ราวกับกำลังใช้แอลกอฮอล์มึนเมาตัวเอง เพื่อต่อสู้กับความเป็นจริงอันหมดหวัง