บทที่ 6

บทที่ 6

มื้อเย็นจบลงในความเงียบงัน สวีเยว่ลุกขึ้นอย่างรู้ความ เก็บกวาดถ้วยชามแล้วถือไปที่รางหินข้างบ้านหลังคาดิน ใช้ผ้าขี้ริ้วผืนเก่าเช็ดทำความสะอาดอย่างระมัดระวัง

เวลานั้นเอง แม่สวีก็ลุกขึ้นยืน ส่งสายตาให้พ่อสวีกับลุงใหญ่ เสียงของเธอกดต่ำลงมาก "พวกคุณ... มานี่หน่อย"

คนทั้งหลายเดินเข้าไปในกระท่อมดินด้านข้างอย่างรู้กัน ป้าสะใภ้ยังดึงผ้าม่านตรงประตูลงมาเพื่อบังทางเข้า

"ให้ตายสิเกอะ เกือบทำให้ฉันตกใจตาย"

สวีอวี้เพิ่งจะเงี่ยหูฟังว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องอะไร ก็เห็นสวีเฉียงเดินเข้ามาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ใช้หัวไหล่กระแทกเบา ๆ ที่ตัวเขา

จากความทรงจำทำให้รู้ว่า เขามีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกับลูกพี่ลูกน้องคนนี้มาก

เขาไม่เคยถือสาเลยว่าลูกพี่ลูกน้องจะได้กินเนื้อ ต่อให้ในชามของตัวเองมองไม่เห็นแม้แต่น้ำมันสักหยด ก็ไม่มีความรู้สึกไม่สมดุลในใจ

เขายังเข้าใจด้วยว่า ลูกพี่ลูกน้องแบกรับความหวังของครอบครัวสวีเอาไว้ แรงกดดันบนร่างจึงมีมากกว่า!

ส่วนสวีเฉียงมักจะแบ่งของกินบางส่วนเก็บไว้ให้เขากับสวีเยว่เป็นประจำ จากการดูแลน้องชายและน้องสาวในวันวานก็ทำให้เห็นได้ไม่ยากว่า เขามีความรู้สึกผิดติดอยู่ในใจมาโดยตลอด