บทที่ 5

บทที่ 5

"ครืน! ครืน!"

ทว่าใช้เวลาเพียงชั่วลมหายใจไม่กี่เฮือก เสียงร้องโหยหวนของงูเหลือมยักษ์ก็ดังขึ้น หางอันมหึมาฟาดเข้าใส่โขดหินที่สวีอวี้ซ่อนตัวอยู่อย่างรุนแรง

โขดหินสั่นสะเทือนอย่างหนัก เศษหินร่วงหล่นลงมาดั่งสายฝน รอยแตกทั่วทั้งแนวซอกหินสั่นเทาน่ากลัว

สวีอวี้กัดฟันกรอดอดทนต่อความเจ็บปวดอันแสนสาหัส บังคับให้ตนเองสงบสติอารมณ์ลง

เวลานี้เจาะจงแล้วว่างูเหลือมยักษ์ไม่สามารถเข้ามาได้ ทว่ามันย่อมไม่มีทางยอมรามือโดยง่ายอย่างแน่นอน

เขาติดอยู่ในนี้เสียแล้ว!

หากคิดจะหลบหนีออกจากปากของงูเหลือมยักษ์ตรง ๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องจริงจองเอาเสียเลย จำเป็นต้องมีใครสักคนล่อมันให้ออกไปจากที่นี่

ทว่าผืนป่าที่ห่างไกลจากเขตที่อยู่อาศัย สำหรับเหล่าคนเร่ร่อนแล้วแทบไม่ต่างอะไรกับเขตหวงห้าม บรรดาผู้หญิงและเด็ก ๆ ตามปกติแล้วอย่างมากที่สุดก็กล้าค้นหาผักป่าและแมลงบริเวณริมขอบป่าชั้นนอกสุดเท่านั้น ไม่กล้าบุ่มบ่ามรุกล้ำเข้าไปแม้แต่ครึ่งก้าว

การหวังพึ่งพาคนอื่นจึงแทบเป็นไปไม่ได้เลย!