ตอนที่ 6 อะไรนะ ถึงกับให้นางรับผิดชอบ?!

สายตาของเซี่ยหานเซิงแทบจะแปรเปลี่ยนเป็นของจริง ทุกแห่งที่กวาดผ่าน ราวกับคมมีดน้ำแข็งกรีดผ่านผิวกาย

เสิ่นฉางอันก้มตาลงเล็กน้อย มองตามสายตาของเขาไปยังมือของตน

กลางฝ่ามือที่อยู่ใต้ข้อมือนั้นเรียวงาม ผิวพรรณละเอียดอ่อน ราวกับเพียงออกแรงเล็กน้อยก็สามารถทิ้งรอยแดงเอาไว้ได้

ปลายนิ้วของเขาชาวาบ และเลือนรางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่เหมาะสมอยู่หลายส่วน

ทว่าบนใบหน้ากลับไม่แสดงสิ่งใด เขาชักมือกลับอย่างสงบนิ่ง ดวงตาสีอ่อนแฝงรอยยิ้มจาง ๆ “ศิษย์น้องสอง รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”

“ไม่เป็นไร” เซี่ยหานเซิงมักตระหนี่ถ้อยคำดุจทองคำ อาการบาดเจ็บของเส้นเอ็นลมปราณนั้นไม่นับเป็นเรื่องใหญ่ ทว่า... เขาขยับข้อมือเล็กน้อย

ข้อมือรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง

เซี่ยหานเซิงเม้มมุมปาก กล่าวอย่างสั้นกระชับ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับศิษย์น้องหญิงเล็ก”