ตอนที่ 7 อยากขีดเส้นแบ่งกับเขาขนาดนั้นเลยหรือ?

“เจ้ากำลังร้องไห้”

ตอนนั้นจิตสำนึกของเซี่ยหานเซิงเลือนราง เขาได้ยินเสียงร่ำไห้ของซูหว่านเจาแว่ว ๆ

นางราวกับสูญเสียบุคคลสำคัญไป ทุกเสียงร่ำไห้แหบแห้งจนสุดกำลัง ทุกเสียงสะอื้นประหนึ่งร่ำไห้เป็นเลือด

เซี่ยหานเซิงคิดมาโดยตลอดว่าศิษย์น้องหญิงเล็กมีนิสัยเลวร้าย ไม่เคยเห็นผู้ใดอยู่ในสายตา

นางถึงกับใช้ความตายของบิดามารดาคอยเตือนสติท่านอาจารย์ รวมถึงคนทั้งสำนักนิกายอยู่เสมอ

คอยย้ำเตือนพวกเขาอยู่ตลอดว่า ท่านอาจารย์ติดค้างชีวิตบิดามารดาของนาง

นางใช้บุญคุณของบิดามารดาอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับแขวนชีวิตของพวกเขาไว้บนริมฝีปาก

เขาเคยคิดว่านางเป็นคนไร้หัวใจและไร้เยื่อใย

ทว่าหลังจากเขาล้มลง เขาจึงได้พบว่าศิษย์น้องหญิงเล็กดูเหมือนจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาคิด

อย่างน้อยในช่วงเวลาคับขัน นางก็ไม่ได้ผลักเขาออกไป