ตอนที่ 5 ชายหญิงไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวกัน

ซูหว่านเจามีใบหน้างดงาม ริมฝีปากเป็นสีชมพูสดใส เย้ายวนจนแทบหยาดหยด ยามเอื้อนเอ่ยวาจาจะเผยให้เห็นฟันขาวดุจเปลือกหอยและปลายลิ้นที่ปรากฏวับ ๆ แวม ๆ เสิ่นฉางอันซึ่งนั่งอยู่มองเห็นทุกสิ่งอย่างชัดเจน

เขาเพียงมองอย่างเงียบงัน ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใด

ปล่อยให้นางโวยวายตามใจ แม้กระทั่งยามนางคอแห้งผาก เขายังยื่นน้ำถ้วยหนึ่งให้นาง

ซูหว่านเจาชะงักไป นางเหลือบมองเขาสองครั้งด้วยความประหลาดใจและหวาดระแวง จากนั้นจึงใช้มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างรับถ้วยมาอย่างว่าง่าย จิบไปสองคำเพื่อหล่อเลี้ยงริมฝีปาก แล้วจึงกลับมา “อาละวาดวางอำนาจ” ต่อ

ครานี้ระบบไม่ได้ส่งเสียงในหัวของนาง คงพึงพอใจกับการแสดงออกของนางมากกระมัง?

ซูหว่านเจารออย่างกระวนกระวายอยู่ในใจ รอให้ศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีใบหน้าเป็นมนุษย์แต่จิตใจดุจสัตว์ร้ายผู้นี้สั่งคนโบยนางจนตาย

รอแล้วรอเล่า