ตอนที่ 159 ทะลุเข้าหนังสือตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบเก้า

ตอนที่ 159 ทะลุเข้าหนังสือตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบเก้า

“แม่ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฉันก็ปฏิเสธไปแบบอ้อม ๆ แล้ว”

เสิ่นเวยเวยมักจะขอให้คนอื่นช่วยแบบอ้อมค้อม อยากให้คนอื่นเป็นฝ่ายเสนอตัวช่วยเธอเอง

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน สามารถชิงปฏิเสธแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นได้ก่อนที่เธอจะเอ่ยปาก

“ดีแล้วล่ะ แม่อายุป่านนี้แล้ว ทำงานรับใช้คนอื่นไม่ไหวหรอก”

แต่ถ้าเป็นลูกสะใภ้กับหลานชายของบ้านตัวเองก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง คนพวกนี้ล้วนต้องอยู่ดูแลเธอจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตทั้งนั้น

พอแก่ตัวลงก็ชอบความครึกครื้น นี่เพิ่งมาอยู่เกาะทะเลได้แค่เดือนกว่า ๆ หลินเมิ่งอวิ๋นก็รู้สึกว่าตัวเองดูอ่อนกว่าวัยไปตั้งหลายปี

หลินเมิ่งอวิ๋นรู้สึกว่าโรคนิสัยคุณหนูใหญ่นายทุนของเสิ่นเวยเวยคงกำเริบขึ้นมาอีก ตอนนี้บรรยากาศบนเกาะทะเลก็ดี จ้างคนมาดูแลตอนอยู่เดือนก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือไง