บทที่ 347

บทที่ 347

จีถางฝืนใจผลักชายาซื่อจื่อออกแล้วก้าวลงจากเตียง เดินโซเซเข้ามาข้างกายของอู่ชิงเฉิง ปลายเรียวนิ้วบีบปลายคางของนางไว้แน่นแล้วโยกส่ายไปมาซ้ายขวา

ครึ่งใบหน้าบวมเป่งสีแดงก่ำปรากฏรอยฝ่ามือชัดเจนห้าพยางค์ อีกครึ่งหนึ่งถูกไฟแผดเผาจนผิวหนังมลายหายสิ้น สภาพน่ากลัวสยดสยอง ไหนเลยจะมีเค้าลางความงดงามล่มเมืองหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย?

"นี่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" จีถางแผดเสียงคำรามด้วยความควบคุมสติไม่อยู่

จีลั่วลั่วผู้เป็นต้นเหตุซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของชายาซื่อจื่อ หดไหล่เล็กน้อย ชายาซื่อจื่อสีหน้าลังเลอยู่บ้าง นางขยับตัวบังบุตรสาวเอาไว้ เอ่ยเสียงเบาว่า "อากาศแห้งแล้ง ดับไฟไม่ระวังจนเกิดเพลิงไหม้ขึ้นมา"

จีอิ่งมองชายาซื่อจื่อด้วยแววตาสงสัย

ชายาซื่อจื่อพลันมีพิรุธขึ้นมาทันที "หอฉินฟางใหญ่โตปานนั้นเหตุใดจึงไม่มีผู้ใดไปช่วยดับเพลิง เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลังแน่นอน"

จีถางมิได้ใส่ใจชายาซื่อจื่อ ตวัดสายตามองไปยังจีอิ่ง รวมไปถึงท่อนแขนข้างที่ถูกไฟไหม้ซึ่งมีหยาดโลหิตไหลหยดติ๋ง ๆ "น้องอิ่ง เหตุใดเจ้าถึงได้รับบาดเจ็บด้วยเล่า"