บทที่ 348

บทที่ 348

เดินออกมาจากห้องโถง ไม่ไกลนักจีลิ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาเดินมาข้างหน้าไม่กี่ก้าวพร้อมกับยิ้มเอ่ย "ระหว่างพี่ใหญ่กับเจ้า พระบิดาต้องทรงเชื่อมั่นในตัวเจ้าอย่างแน่นอน"

จีอิ่งเม้มริมฝีปากแน่น "ข้าเองก็ไม่เคยคิดเลยว่าพี่ใหญ่จะใจกล้าถึงเพียงนี้"

"เจ้าเนี่ยนะ ใจอ่อนเกินไปจึงถูกบีบบั่นควบคุมไว้ทุกทาง เขาไม่ได้เห็นเจ้าอยู่ในสายตาเลยสักนิด" จีลิ่งแย้มยิ้มมุมปาก ทั้งยังมีความรู้สึกโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก "หากเขาไม่ใช่บุตรชายคนโตภรรยาเอก จะมีวาสนาสุขสบายถึงเพียงนี้มาหลายปีได้อย่างไร"

เขาเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลนและไม่ยินยอมต่อจีถาง

เมื่อหันกลับมามองจีอิ่ง จึงกล่าวต่อว่า "น้องอิ่ง พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิตที่มีใจเดียวกัน ไม่ได้เหี้ยมโหดอำมหิตเช่นเขา ไม่มีวันทำร้ายผู้ใดจนถึงแก่ความตาย"

จีอิ่งนิ่งเงียบอยู่เนิ่นนานจึงเอ่ยถาม "เรื่องหอฉินฟางจัดการเรียบร้อยหมดแล้วหรือ"

"เจ้าวางใจเถอะ รับรองว่าไม่มีทางหาเบาะแสพบแม้แต่น้อย ผู้คนถูกจัดการจนสะอาดหมดจดแล้ว" จีลิ่งยกมือขึ้นนวดขาที่ปวดแปลบ สีหน้าเผยแววซาบซึ้ง "ขาข้างนี้หายดีเกือบจะสนิทแล้ว"