บทที่ 345

บทที่ 345

ฟังคำกล่าวของฮูหยินจี้แล้ว จี้ฉางเหิงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับเขยื้อนเป็นเวลานาน แววตาขุ่นมัว หน้าอกสะท้อนขึ้นลงเบาๆ

ชิงจือหันกลับไปมองจี้ฉางเหิงแวบหนึ่งก่อนจะจากไป นางมีท่าทีคล้ายอยากพูดแต่ก็กลืนกลับลงไป

นางไม่เข้าใจว่าเหตุการณ์บานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว เหตุใดคุณชายใหญ่ถึงยังไม่ยอมตัดใจเล่า

"ฉางเหิง" ฮูหยินจี้ยื่นมือไปดึงชายเสื้อของจี้ฉางเหิง "ถูเจี่ยเอ๋อร์เป็นคนที่รู้รากโคน นิสัยแม้จะซุกซนอยู่บ้าง แต่ก็ว่าง่ายรู้ความและกตัญญู"

"ท่านแม่ ทางตระกูลฟางเคยปฏิเสธตระกูลจี้มาแล้วขอรับ" จี้ฉางเหิงเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก บนใบหน้ามีความไม่ยินยอมอยู่บ้าง และยังมีความอับอายเจืออยู่ถึงสามส่วน

ฮูหยินจี้สูดหายใจเข้าลึกๆ "ข้ากับท่านน้าของเจ้าเป็นพี่น้องกันมาหลายปี ขอแค่อธิบายให้เข้าใจนางต้องตกลงแน่"

นางคิดทบทวนดูแล้ว ต่อให้ต้องทิ้งหน้าตานี้ นางก็จะขอสู่ขอฟางถูให้กลับมาแต่งกับตระกูลจี้ให้จงได้

เห็นจี้ฉางเหิงยืนนิ่งไม่ไหวติง ฮูหยินจี้ก็ร้อนใจ นางเงื้อมือทุบลงบนไหล่ของจี้ฉางเหิงอย่างแรง "เจ้าคนโง่เขลา หลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายในวันนี้แล้ว ยังจะมีใครกล้าแต่งให้เจ้าอีก มีเพียงถูเจี่ยเอ๋อร์ที่มีไมตรีอยู่บ้างกับทางองค์หญิง ทางตำหนักบูรพาไม่เห็นหน้าพระก็ต้องเห็นหน้าพระพุทธรูป จะไม่ถือสาหาความ เหตุใดเจ้าถึงไม่เข้าใจความหวังดีของมารดาบ้างเลยเล่า"

ฮูหยินจี้โกรธจนอกแทบระเบิด น้ำตารินไหลอาบแก้มอย่างสุดจะกลั้น นางไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะกลายมาเป็นเช่นนี้