กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 344
เล่อเยี่ยนเหม่อมองจี้ฉางเหิงตาไม่กระพริบ ทั้งสองประสานสายตากัน คนหนึ่งชิงชังโกรธา อีกคนขุ่นเคืองอาลัยอาวรณ์
พลันนางก็เอ่ยถาม "คุณชายใหญ่จี้คิดจะทำเช่นไร"
จี้ฉางเหิงโพล่งออกมา "สัญญาหมั้นหมายสักฉบับ"
สิ้นเสียง ฮูหยินผู้เฒ่าจี้ก็เงื้อหัตถ์ตบลงบนใบหน้าของจี้ฉางเหิงเต็มรัก "เจ้าคนสารเลว เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดสิ่งใดอยู่ ใครให้ความกล้าแก่เจ้า"
จี้ฉางเหิงที่โดนตบกุมใบหน้า ตนมิได้ขุ่นเคืองฮูหยินผู้เฒ่าจี้ ทว่าเขากลับเอ่ย "งานประชันความรู้นั้นแท้จริงแล้วก็แค่ลบหลู่ตระกูลจี้ของพวกเรา ไม่ว่าวันหน้าข้าจะมีชื่อเสียงเกียรติยศเพียงใด ข้าก็ไร้สิ้นหนทางเดินแล้ว ทำได้เพียงออกจากเมืองหลวง นอกจากสัญญาหมั้นหมายสักฉบับที่จะกอบกู้คืนมาได้แล้ว ก็หามีสิ่งอื่นใดอีกไม่"
"เหลวไหล!" ฮูหยินผู้เฒ่าจี้โทสะพลุ่งพล่าน "ทุกสิ่งล้วนเป็นทางที่เจ้าเลือกเอง จะโทษผู้อื่นมิได้
หยุดขายหน้าขายตาเสียที ตามข้ากลับไป!"
ทว่าจี้ฉางเหิงกลับสั่นหน้า "หลานรักไร้หนทางถอยแล้ว ขอท่านย่าเมตตาให้สมปรารถนาด้วย!"
"เจ้า!" ฮูหยินผู้เฒ่าจี้กุมทรวงอกแทบสลบไสล ฮูหยินจี้ที่อยู่ข้างกายตาไวหัตถ์ไวรีบเข้าไปประคอง นางร้อนใจยิ่งนัก ทว่าจี้ฉางเหิงกลับไม่รู้ว่ากินยาผิดหม้อใดมา เหตุใดจึงดึงดันถึงเพียงนี้ นางเองก็จนปัญญา