บทที่ 342

บทที่ 342

กระโดดลงจากรถม้า พ่อบ้านเห็นผู้มาเยือนจึงก้าวเข้าไปทำความสะอาด "นู๋ไฉคารวะท่านอ๋องน้อยขอรับ"

"ไม่ต้องมากพิธี" จีอิ่งโบกมือ สีหน้าเคร่งเครียดเอ่ยถามถึงเฉาซี พ่อบ้านเอ่ย "พระองค์ของเราเสด็จออกนอกจวนยังไม่กลับมา หากท่านอ๋องน้อยร้อนใจ นู๋ไฉจะส่งคนไปตามเดี๋ยวนี้"

ในจวนองค์น้อย จีอิ่งมักมาเยือนอยู่เสมอ ประกอบกับคืนนี้มีเรื่องสำคัญที่จะต้องปรึกษาหารือกับเฉาซี จึงพยักหน้าเล็กน้อยกวาดตามองท้องฟ้าแล้วชี้ไปยังศาลาริมน้ำที่ไม่ไกลนัก

พ่อบ้านเข้าใจความหมาย สั่งให้คนเตรียมน้ำชาและขนมไว้ต้อนรับ

การรอคอยนี้กินเวลานานถึงหนึ่งชั่วยาม เฉาซีรีบร้อนกลับมา หน้าอกของเสื้อยาวสีขาวนวลถูกสาดกระเซ็นด้วยคราบเลือดสีแดงสดหลายแห่ง แม้แต่บนใบหน้าก็ยังมีรอยเปื้อนอยู่บ้าง เขานั่งลงด้วยสีหน้ามืดมน

"เกิดอันใดขึ้นหรือ" จีอิ่งเผยสีหน้ากังวลเล็กน้อย กวาดตามองสำรวจเฉาซีขึ้นลง "ได้รับบาดเจ็บหรือไม่"

เฉาซีลดสายตาลงมองรอยเลือดบนตัว ส่ายหน้า "ล้วนเป็นเลือดของผู้อื่น ข้าไปตรวจสอบอู่ชิงเฉิงจึงถูกเปิดเผยร่องรอยและถูกลอบโจมตี นักฆ่ากลุ่มนั้นไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว"

กว่าจะจับกุมตัวคนทั้งหมดมาได้ยากเย็นแสนเข็ญ ยังไม่ทันได้สอบสวนพวกเขาก็ล้วนตายสิ้น ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก

จีอิ่งขมวดคิ้วเอ่ยเตือน "ให้ตรวจสอบไปยังฝั่งจีถาง"