บทที่ 335

บทที่ 335

หยางชิงเฟิ่งกำลังต้อนรับแขกเหรื่อด้วยท่าทีราวกับเป็นเจ้าของเรือน ยามที่ชายาซื่อจื่อมาถึงจวนและได้เห็นจวนหลังใหญ่โตโอ่อ่าที่ไม่ด้อยไปกว่าจวนอ๋องเจิ้นแม้แต่น้อย ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาริษยาขึ้นมาเล็กน้อย

พอได้เห็นหน้าหยางชิงเฟิ่ง นางก็อดไม่ได้ที่จะกวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า "เดิมทีจีอิ่งไม่มีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงเช่นนี้ ตั้งแต่เจ้าปรากฏตัวขึ้น เขาก็ราวกับกลายเป็นคนละคน ยามนี้ไร้ชื่อเสียงไร้สถานะติดตามอยู่ข้างกายจีอิ่งเช่นนี้ จะไม่กลัวถูกรังแกจนต้องทนทุกข์หรืออย่างไร"

หางคิ้วเรียวยาวของหยางชิงเฟิ่งยกโค้งขึ้น "หมายความว่าชายาซื่อจื่อกำลังต่อว่าข้าว่าใช้เล่ห์เหลี่ยมยั่วยวนนายเหนือหัวอย่างนั้นหรือ หรือว่าไม่พอใจที่ท่านอ๋องน้อยในยามนี้แยกตัวออกมาอยู่ข้างนอกจวนกันแน่"

ชายาซื่อจื่อชะงักงันไป นางไม่คาดคิดเลยว่าหยางชิงเฟิ่งจะเอ่ยออกมาตรงไปตรงมาเช่นนี้ สีหน้าจึงเริ่มเก็บอาการไม่อยู่ "คุณหนูหยางเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น"

ผ่านเหตุการณ์นี้ไป ทำให้ชายาซื่อจื่อรับรู้ได้ทันทีว่าหยางชิงเฟิ่งไม่ใช่คนดีงามอะไรเลย ทั้งดุ่มบุ่มบ่ามและไร้ความคิดสิ้นดี อาศัยว่าตนเองตั้งครรภ์อยู่จึงไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา

นางเองก็ไม่มีความจำเป็นอันใดที่จะต้องไปล่วงเกินอีกฝ่าย

จากระยะไกลนางมองเห็นสิงหว่านเยว่ที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เดินสาวเท้าย่างก้าวด้วยความเร่งรีบตรงเข้ามา มุมปากของนางยกยิ้มขึ้น "ลองดูสิว่าผู้ใดมาแล้ว คุณหนูสิงก็มาเพื่อดูจวนหลังใหม่ด้วยอย่างนั้นหรือ"