บทที่ 334

บทที่ 334

เฉาซีรั้งตัวเล่อเยี่ยนไว้จนยอมเสด็จกลับไปแล้ว จึงเอนกายพิงไปด้านหลังเหลือบมองไปยังเบื้องหลัง ชั่วครู่หนึ่งจีอิ่งก็เผยโฉมหน้าออกมา และนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของเฉาซี

"เล่อเยี่ยนไม่เคยเผชิญหน้ากับเรื่องเช่นนี้มาก่อน เจ้าทำให้ตื่นตระหนกตกใจเสียแล้ว ไม่แปลกใจเลย..." เฉาซีจ้องมองรอยฝ่ามือที่ประทับอยู่บนใบหน้าขาวผุดผ่องดั่งหยก พร้อมกับแค่นเสียงหัวเราะ "สมควรโดนแล้วจริงๆ"

จีอิ่งมิได้คิดจะปิดบังอำพรางแต่ประการใด เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองมาจึงปล่อยให้อีกฝ่ายมองจนหนำใจ

"เดิมทีเจ้าเป็นคนสุขุมมีเหตุผลมาโดยตลอด เหตุใดเมื่อวานจึงทำเช่นนั้นเล่อ?" เฉาซีไม่เข้าใจ พลางมองหน้าเขาด้วยความสงสัย จีอิ่งรินชากุมไว้ในฝ่ามือ "หากไม่รู้จักคิดให้กระจ่างแจ้งเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก็จะสายเกินไป"

ในวังหลวงที่มีม่านบังตาซ้อนชั้นกั้นขวาง การจะได้พบหน้านางสักครานั้นยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ ทว่าพอก้าวพ้นออกจากวังหลวงแล้วย่อมไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อตระกูลจี้มาซื้อเรือนพักอาศัยอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก

เขาให้เวลานางได้ปรับตัวทำความเข้าใจ

ยังดีเสียกว่าปล่อยให้ถูกคนอื่นจูงจมูกเดินตามไปอย่างสะเปะสะปะ

เฉาซีพ่นลมหายใจฮึดฮัด "เบื้องหน้ามีแผนการอันใดอีกหรือไม่? เจ้าอย่าได้ลืมเป็นอันขาดว่าตัวเจ้ายังมีสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลสิงติดตัวอยู่ หากเพราะเจ้าทำให้เล่อเยี่ยนต้องตกเป็นเป้าคำครหาจนผู้คนนินทา ข้าไม่มีวันยอมปล่อยเรื่องนี้ไว้แน่"