บทที่ 336

บทที่ 336

ยามเย็นเมื่อเฉาซีจากไป ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง เล่อเยี่ยนวางข้อศอกข้างหนึ่งพาดไว้บนโต๊ะ แหงนมองพระจันทร์สว่างไสวบนท้องฟ้าแล้วจมอยู่ในห้วงความคิด รอบกายมีเสียงลมพัดใบไม้ไหวสวบสาบดังขึ้นเป็นระยะ

นางเงยหน้าขึ้น หุ่นเพรียวร่างหนึ่งก็สะท้อนเข้าสู่สายตา

จีอิ่งปรากฏกายอยู่ตรงหน้าเช่นนี้

"เจ้า เจ้ามาได้อย่างไร" เล่อเยี่ยนตกใจ ขมวดคิ้วเอ่ย "จวนองค์หญิง อยากมาก็มา อยากไปก็ไปได้ตามใจชอบหรือ"

จีอิ่งกระแอมไอเบา ๆ "ข้ามาอธิบายเรื่องเมื่อกลางวัน กลัวว่าเจ้าจะนอนไม่หลับ"

"ข้าไม่ได้คิดอะไรมากเสียหน่อย..."

เมื่อเห็นนางปากแข็ง เขาก็ไม่คิดจะจับผิด นั่งลงด้วยตนเองอย่างสบาย ๆ น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็วเอ่ยขึ้นว่า "ตระกูลสิงไม่เจียมตัว อยากได้อำนาจทหาร ใช้ข้ออ้างว่าจะเป็นพ่อตาของจวนอ๋องอิ่งในอนาคตเพื่อดึงขุนนางหลายคนมาเป็นพวก ส่วนสิงหว่านเยว่ก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไร"

เล่อเยี่ยนนั่งลงใหม่อีกครั้ง เม้มริมฝีปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ข้ารู้ว่าอาเล็กเป็นคนจิตใจดีงาม จะไม่วางแผนคำนวณผู้คนโดยไม่มีเหตุผล ครั้งนี้ย่อมมีสาเหตุอย่างแน่นอน"

"เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงยังไม่นอนดึกดื่นปานนี้" จีอิ่งเอ่ยถาม