บทที่ 333

บทที่ 333

แม่ทัพสิงถูกความโกรธเล่นงานจนต้องสะบัดหน้าจากไป เมื่อกลับมาถึงเรือนก็เปิดปากต่อว่าสิงหว่านเยว่ทันที "คุณหนูหยางช่วยท่านอ๋องน้อยออกมาจากกองศพ จวนอ๋องเจิ้นต่างมองนางเป็นผู้มีพระคุณ วันหลังเจ้าอย่าไปหาเรื่องนางอีก"

"ท่านพ่อ?" ใบหน้าเล็ก ๆ ของสิงหว่านเยว่ซีดเผือด สองมือขยำผ้าเช็ดหน้าแน่น "นางเอาใบหน้านั้นปรากฏตัวในสนามรบ จะเป็นกุลสตรีที่ดีงามได้อย่างไร ไฉนจึงบังเอิญช่วยท่านอ๋องน้อยได้พอดีนัก เรื่องนี้เห็นทีตั้งใจจะเชิดชูคุณหนูหยาง จึงจงใจปั้นแต่งขึ้นมาต่างหาก"

"พอได้แล้ว!" แม่ทัพสิงรู้สึกว่าบุตรสาวจู่ ๆ ก็กลายเป็นคนหัวดื้อขึ้นมา "บุญคุณนี้ท่านอ๋องน้อยเป็นผู้ยอมรับด้วยตนเอง ทางจวนอ๋องก็ยอมรับเช่นกัน ย่อมไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาปฏิเสธได้!"

สิงหว่านเยว่ไม่เชื่อเลยสักนิด สตรีโฉมงามผู้หนึ่งจะสามารถช่วยคนใต้สายตาของผู้คนมากมาย ทั้งยังกลับมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนได้อย่างไร