บทที่ 331

บทที่ 331

ไม่ใช่แค่จี้ฉางเหิง ผู้คนที่มาอวยพรในวันนี้ต่างก็มองไปยังสิงหว่านเยว่ด้วยสายตาที่ไม่เห็นด้วย ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ สิงหว่านเยว่จะกล้าพูดจาเช่นนี้ออกมา

สิงหว่านเยว่ใบหน้าเล็กซีดเผือดลงเล็กน้อย นางเดินเข้าไปหาเล่อเยี่ยน "องค์หญิงโปรดทรงประทานอภัยโทษด้วยเพคะ หว่านเยว่หลงเชื่อข่าวลือและเลอะเลือนไปชั่วขณะ ขอองค์หญิงอย่าได้ถือสาหาความเลยเพคะ"

ในระหว่างที่พูด น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ "หม่อมฉันรู้สึกจริง ๆ ว่าองค์หญิงและตระกูลจี้สนิทสนมกันยิ่งนัก เมื่อครั้งอยู่ที่หอไจ๋ซิง คุณชายใหญ่จี้ก็คอยอยู่เคียงข้างองค์หญิงมาโดยตลอด หม่อมฉันจึงเข้าใจผิดเพคะ"

สิงหว่านเยว่ช้อนตาที่มีหยาดน้ำตาคลอเบ้ามองไปยังเล่อเยี่ยน

ทว่าเล่อเยี่ยนกลับรู้สึกชอบพอน้อยลงไปมาก นางเก็บสีหน้า น้ำเสียงราบเรียบ "หมายความว่าผู้ใดสนิทกับผู้ใด ก็ต้องสมรสกันอย่างนั้นหรือ"

"องค์หญิง หม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้นเพคะ" สิงหว่านเยว่ส่ายหน้า ใบหน้าเล็กแดงก่ำด้วยความร้อนรน "ขออภัยเพคะ ทั้งหมดเป็นเพราะหม่อมฉันพูดจาเหลวไหลเอง ขอองค์หญิงทรงคลายกริ้ว อย่าให้เรื่องของหม่อมฉันต้องทำให้งานเลี้ยงวันนี้เสียบรรยากาศเลยเพคะ"

สิงหว่านเยว่อ่อนน้อมถ่อมตนลง น้ำตาไหลร่วงลงมาดั่งสายฝน ผู้คนที่เห็นท่าทางเช่นนี้กลับพากันช่วยพูดไกล่เกลี่ย "วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันประสูติขององค์หญิง อย่าได้ถือสาเลย เป็นเพียงความเข้าใจผิดกันเท่านั้น"

"นั่นสิเพคะ องค์หญิงทรงใจกว้างเถิด"