บทที่ 327

บทที่ 327

ทั้งสองคนตกใจกับเสียงไอ เล่อเยี่ยนได้ยินดังนั้นจึงหันไปมอง และท่ามกลางความมืดที่ค่อย ๆ โรยตัวลงมา นางก็มองเห็นร่างเพรียวร่างหนึ่งยืนอยู่ราง ๆ ที่ตรงนั้น

ผู้ที่มาค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

เมื่อเดินมาถึงจุดที่มีแสงไฟส่องสว่าง เผยให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนขึ้น นัยน์ตาคมเข้มคู่หนึ่งทอประกายระยิบระยับด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

ใบหน้านั้นงดงามยิ่งนัก ราวกับภาพวาดที่สลักเสลาขึ้นมาอย่างไร้ที่ติ

รูปโฉมประณีตงดงาม

"อาเล็ก!" เล่อเยี่ยนร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อจำได้ว่าผู้ที่มาคือผู้ใด

จีอิ่งมองไปยังเล่อเยี่ยน สายตาเบนเปลี่ยนวูบหนึ่งแล้วลอบมองจี้ฉางเหิงอย่างรวดเร็ว เอ่ยเสียงต่ำว่า "เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า"

"ท่านอ๋อง" จี้ฉางเหิงทำความเคารพ

จีอิ่งส่งเสียงรับในลำคอเบา ๆ มือข้างหนึ่งไขว้ไว้ที่บั้นเอว "ลมที่ระเบียงทางเดินค่อนข้างแรง ระวังจะล้มป่วยเอาได้"