บทที่ 324

บทที่ 324

จวนอ๋องเจิ้นกำหนดวันมงคลสมรสไว้ในเดือนมิถุนายน ยามนี้เพิ่งจะปลายเดือนกุมภาพันธ์ เมื่อกำหนดงานมงคลขึ้นผู้คนต่างพากันปีติยินดี ผู้คนที่เดินทางไปอวยพรที่ตระกูลสิงมีจำนวนนับไม่ถ้วน

ยามที่เล่อเยี่ยนได้ยินข่าวคราวเหล่านี้เข้าบ้าง นางทำเพียงแย้มยิ้มบางเบาเท่านั้น

ต้นฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม หิมะในเมืองหลวงหลอมละลายจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหนาวเย็นเยือกในยามวสันต์ ในที่สุดเล่อเยี่ยนก็สามารถเดินทางไปคารวะจิ่นชูได้ นางยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินด้วยความร่าเริงราวกับนกน้อยตัวหนึ่ง ราวกับอยากจะกางปีกบินขึ้นไปให้ได้เดี๋ยวนี้ หงจือเดินตามติดทุกฝีก้าว "องค์หญิง ทรงระวังพระหัตถ์ด้วยเพคะ หากได้รับบาดเจ็บขึ้นมาอีก จะต้องถูกกักบริเวณยาวนานนับครึ่งปีเลยนะเพคะ"

เมื่อได้ยินดังนั้นเล่อเยี่ยนจึงรีบหุบปีกหุบหางสงบเสงี่ยมลงทันที

ยามก้าวเท้าเข้าประตูเรือน นางก็เห็นจั่นว่านหลิงพาฝูเกอเอ๋อร์มาพอดี ฝูเกอเอ๋อร์มองเห็นแต่ไกลก็รีบวิ่งเข้ามาหา "พี่หญิงเล่อเยี่ยน"

"ช่างเป็นเด็กดีเสียจริง" เล่อเยี่ยนยื่นมือไปลูบศีรษะของฝูเกอเอ๋อร์เบา ๆ

ฝูเกอเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นเอ่ยว่า "อีกสองวันท่านตาและพระบิดาก็จะเดินทางเข้าเมืองแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เล่อเยี่ยนรู้สึกดีใจแทนฝูเกอเอ๋อร์จากใจจริง ส่วนจั่นว่านหลิงที่อยู่ด้านข้างก็มีอารมณ์ความรู้สึกตื่นเต้นไม่แพ้กัน เมื่อจั่นว่านหลิงเห็นนางเดินเข้ามาจึงเอ่ยถามถึงอาการบาดเจ็บที่แขน