บทที่ 323

บทที่ 323

ตระกูลสิงทางด้านนี้ได้ยินว่าจวนอ๋องเจิ้นจะส่งคนมาสู่ขอ จึงได้เตรียมตัวกันตั้งแต่เนิ่น ๆ

ตั้งแต่เช้าตรู่แม่ทัพสิงก็สั่งให้คนเก็บกวาดจวนจนสะอาดเรียบร้อย อีกทั้งยังส่งคนไปเชิญฮูหยินผู้เฒ่าสิงมานั่งเป็นประธาน ฮูหยินผู้เฒ่าสิงกุมมือสิงหว่านเยว่ไว้ "หว่านเยว่เป็นเด็กมีบุญวาสนา แต่งเข้าประตูไปก็ได้เป็นนายหญิงผู้ดูแลบ้าน วันหน้าย่อมต้องมีวาสนาความร่ำรวยล้นฟ้าอย่างแน่นอน"

สิงหว่านเยว่หลุบตาลงยิ้มอย่างเขินอาย

"ต้องขอบคุณที่ปีนั้นมิได้ปฏิเสธการแต่งงานนี้ รอคอยมาตั้งหลายปี ในที่สุดทางจวนอ๋องก็แสดงความจริงใจ ผ่านไปไม่กี่วันก็ส่งคนมาสู่ขอแล้ว" ฮูหยินผู้เฒ่าสิงพึงพอใจเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง กุมมือของสิงหว่านเยว่ไว้พร้อมกับกำชับไม่หยุดหย่อน "รอจนกระทั่งภรรยาซื่อจื่อและคณะออกเดินทางจากเมืองหลวงไปแล้ว เจ้าก็คือเจ้านายหญิงแห่งจวนอ๋องตัวจริงเสียงจริง ไม่มีผู้ใดสามารถก้าวข้ามหน้าเจ้าได้ อย่างไรเสียก็ไม่เหมือนกับพี่สาวของเจ้าคนนั้น..."

"ท่านย่า" สิงหว่านเยว่เอ่ยขัดจังหวะความรู้สึกทอดถอนใจของฮูหยินผู้เฒ่าสิงได้อย่างทันท่วงที หางตาเหลือบมองไปยังฮูหยินสิงที่นั่งอยู่

บนใบหน้าของฮูหยินสิงระบายรอยยิ้มฝืน ๆ ออกมา

ฮูหยินผู้เฒ่าสิงรู้ตัวว่าตนเองพูดจาผิดพลาดไป จึงเอ่ยขึ้นว่า "รออีกสักพักค่อยไปที่วัดเพื่อจุดตะเกียงหมื่นปีให้นาง แล้วค่อยย้ายเข้าสุสานบรรพชน"